Kimseye ait değilim,emaneten yaşıyorum sanki..öylesine..hiç'mişcesine..
Ne sana,ne bu şehre,ne de bu eve bu yüzlere tanıdık değilim hiçbirine ..Herşey yabancı herşey sıradan sessiz,sevimsiz.Bir kuşun kanadındayım sanki ölmek bir kanat çırpışı kadar hızlı ve özgürce..öylece uclarda yaşıyorum aklımın uçlarında,uçurumlarında..
Her an gidecekmişim gibi hazırım ve yakınım otogarlara,duraklara,istasyonlara ve hemen vazgeçecek gibi de yakınım bni götürecek taksiye..Kendimle çelişiyorM,tutarsızlaşıyor aklım git gide..beynim uyuşuyor ağır ağır ne düşüneceğimi nasıl bakıp nasıl güleceğimi kime gidip kime kızıp kime sitem edeceğimi bile karıştırıyorum artık..hep biyerlere gitme derdindeyim neresi olduğu önemli olmayan sadece gideyim yeter dediğim ,gitmelerin derdindeyim..sonra duraksayıp bakıyorum ; Ben aslında çoktan gitmişim ..ben kendimden gideli kendimi terk edeli çok olmuş.Bu ait olamayış,her an kaçış fikri bu yüzden.Bu yüzden on dakika içinde onbinlerce kez fikir değiştirmem akılımı kaybetmişcesine..Aklı başında kaç kişi saliseler içinde hem güler hem ağlar,hem kaçar hem korkar? kaç insan zamana teslim olmadan ölüp tekrar doğar ? hergün ölüyorum her gün doğuyorum başka sancılarla..
Karamsarda değilim oysa,düşünüyorum sadece..Düşünüyorum yas tutan yüreğimle beynimin kavgasını..biri gitmek isterken diğerinin nasıl azimle direttiğini düşünüyorum..hangisi kazanıp hangisi ağlayacak onu düşünüyorum..ikiside öyle yorgun ki aslında.Yüreğim; acısı geçti mi geçer mi bilmez halde ..Beynim; ne söyleyip nasıl hükmedeceğini,neyi düşünüp kimi unutacağını şaşırmış vaziyette.Ben ise hangisinin yolundan gidip hangisinin sözünü dinleyeceğimi kestiremiyorum bile artık..bu yüzden vazgeçtim gitmelerden..gitmeden olduğum yerde terk ettim ben kendimi..kendimi kendi içimde yok ettim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Duyanlar şöyle yazmış