'Hiçbir acı kalıcı değildir hayatta,elbet geçer' der durur birileri hep..
kalıcı değil miydi acım ?geçti mi yani içimin acısı ,aklımın sancısı..
yoksa acınında mı sınıfı vardı kendi içinde? çabuk geçen acı,geçmeyecek olan acı ve hep sızlayacak acı..
olmaz elbet acının pazarlığı .olsa olsa saçmalık olur! acıyacaksa adam gibi acır hakkıyla yakar canını zaten.
geçmek bilmiyorsa acıların sen unutmak istemdiğin bitmesin dedğin içindir ve sızlaması o yüzdendir kabuk bağlayan yaranın..senin istediğin kadar acır yaraların..kesin mi bilmem ama istediğin sürece acıtırsın canını
kim ne için kesin konuşabilir kesin hüküm verebilir ki zaten hayatta?
gece uyuyup sabaha gözlerimizi açacağımızın bile çelişkilii olduğu bu hikayede..kesin diye bişi yok anlık herşey.yazılanların dşında anlık herşey aslnda..
şmdilik şuanlık değil yazılanlar;zaman geçerken yılların gittiği giderkende peşinde sürüklediği anıların birikimi..anlık değil,yıllık..acılarımı satıyorum isteyene devrediyorum hemde bedava !
satsam ya birilerine yada devretsem gördüklerimi bildiklerimi yaşadıklarımı yaşayamadıklamı..alın birazda siz yaşayın, istemem tek bir karşılık bile desem..insanların sahtekarlığına çok göz yumdum öyleki artık kör oldum.dün küfrettiğiyle bugn aynı sofrada oturanları,dostum diye sırtımı sıvazlayanları ardındanda sırtımdan vuranları,her pisliğin dibine kadar batıpta hiçbirşey olmamış gibi çamurundan çıkıp aklanıp çamurunu üstüme sıçratanları,vefanın,akrabalığın,dostluğun,aşkın sadece kelimeden ibaret olduğunu yüzüme gülüp arkamdan tükürenleri,dün şerefsiz diye afişe ettikleriyle bugün şerefine içenleri gördüm ben yeterince..birazda siz görün öğrenin taşıyın yükünü cefasını diyebilsem keşke..
acıların geçmediğini öğrendiğimden beri yananın bir ben olduğumu iyice öğrettiklerinden beri kaçıyorum şerefine içilen şerefsizlerin hayatından..geçmiyor hiçbir acı geçmiyor..her acı kalıcı yürekte öğreniliyor! alışılıyor belki..sahi alışmak neydi ? zamana yenilip acıyı unutmak mıydı,yoksa acıya alışmış gibi yapıp kendine yenilmek mi ?her güne yenik başlamak mıydı alışmanın özeti..sızlayan ve belkide sızısı hiç geçmeyecek bi yaraya tuz basmak her gün her dakika ve her hatırlayışta her alıştım artık cümlesinde..damarlarımdan fışkıran kan gibi etrafa yayılan bu pişmanlık duygusu bütün ruhumu kanatıyor..zaman geçiyor, alıştım diyorum her güne kanayan bi yarayla uyanıyorum..kimin gözlerine baksam bu ben değilim ben çok başka birisiyim diyorm..alışıyoruz hepimiz her gün yeni bir hayat yaşamak isterken aynı hayatı tekrarlayıp durmaktan öteye geçemiyoruz ,alışıyoruz ...
kalıcı değil miydi acım ?geçti mi yani içimin acısı ,aklımın sancısı..
yoksa acınında mı sınıfı vardı kendi içinde? çabuk geçen acı,geçmeyecek olan acı ve hep sızlayacak acı..
olmaz elbet acının pazarlığı .olsa olsa saçmalık olur! acıyacaksa adam gibi acır hakkıyla yakar canını zaten.
geçmek bilmiyorsa acıların sen unutmak istemdiğin bitmesin dedğin içindir ve sızlaması o yüzdendir kabuk bağlayan yaranın..senin istediğin kadar acır yaraların..kesin mi bilmem ama istediğin sürece acıtırsın canını
kim ne için kesin konuşabilir kesin hüküm verebilir ki zaten hayatta?
gece uyuyup sabaha gözlerimizi açacağımızın bile çelişkilii olduğu bu hikayede..kesin diye bişi yok anlık herşey.yazılanların dşında anlık herşey aslnda..
şmdilik şuanlık değil yazılanlar;zaman geçerken yılların gittiği giderkende peşinde sürüklediği anıların birikimi..anlık değil,yıllık..acılarımı satıyorum isteyene devrediyorum hemde bedava !
satsam ya birilerine yada devretsem gördüklerimi bildiklerimi yaşadıklarımı yaşayamadıklamı..alın birazda siz yaşayın, istemem tek bir karşılık bile desem..insanların sahtekarlığına çok göz yumdum öyleki artık kör oldum.dün küfrettiğiyle bugn aynı sofrada oturanları,dostum diye sırtımı sıvazlayanları ardındanda sırtımdan vuranları,her pisliğin dibine kadar batıpta hiçbirşey olmamış gibi çamurundan çıkıp aklanıp çamurunu üstüme sıçratanları,vefanın,akrabalığın,dostluğun,aşkın sadece kelimeden ibaret olduğunu yüzüme gülüp arkamdan tükürenleri,dün şerefsiz diye afişe ettikleriyle bugün şerefine içenleri gördüm ben yeterince..birazda siz görün öğrenin taşıyın yükünü cefasını diyebilsem keşke..
acıların geçmediğini öğrendiğimden beri yananın bir ben olduğumu iyice öğrettiklerinden beri kaçıyorum şerefine içilen şerefsizlerin hayatından..geçmiyor hiçbir acı geçmiyor..her acı kalıcı yürekte öğreniliyor! alışılıyor belki..sahi alışmak neydi ? zamana yenilip acıyı unutmak mıydı,yoksa acıya alışmış gibi yapıp kendine yenilmek mi ?her güne yenik başlamak mıydı alışmanın özeti..sızlayan ve belkide sızısı hiç geçmeyecek bi yaraya tuz basmak her gün her dakika ve her hatırlayışta her alıştım artık cümlesinde..damarlarımdan fışkıran kan gibi etrafa yayılan bu pişmanlık duygusu bütün ruhumu kanatıyor..zaman geçiyor, alıştım diyorum her güne kanayan bi yarayla uyanıyorum..kimin gözlerine baksam bu ben değilim ben çok başka birisiyim diyorm..alışıyoruz hepimiz her gün yeni bir hayat yaşamak isterken aynı hayatı tekrarlayıp durmaktan öteye geçemiyoruz ,alışıyoruz ...
Başlık çok güzel tebrik ederim ama çok karamsal bir tablo çizmişsin
YanıtlaSilSenin hiç dünyanın nasıl olduğunu görmeyen arkadaşın oldu mu onu düşünerek gözlerine şükret
Sen kendini başka yerlere taşıması için başkalarına muhtaç yürüyemeyen bir tanıdığın oldu mu sen yürüdüğüne ve başkalarına muhtaç olmadığına sevin
Ya sen akşam evine ekmek götüremeyen fakir biri dostun oldu mu evdeki çocuklar aç diyerek aylayan ve üzülen elinden bir şey gelmeyen kişilerle konuştun mu sen ekmek bulduguna şük ret .
Sen bir sürü serveti olduğu halde sadece bir tek yiyecek yiyen veya onu dahi yiyemeyen tüm varlığını verip sağlığına kavuşmak isteyen birini tanıdın mı sen sağlıklı olduguna şük ret
iş te yaşamak işte bu bırak teyzeyi amcayı halayı kardeşi isyankar olanları sen mutluluk sal çevrene sen kazanırsın kinciler benciller mutlaka kaybedenlerdirrr:))))))))))))))
HERKESİN FARKLI SINAVI VAR DEMEKKİ... ben de kendi hayatıma boktan derdim. ne hayatlar var. hosgeldin boktan hayatlar kardesliğine..
YanıtlaSilYabancı,karamsar olaym diye yazmadım içimdeki kızın yüreğinden koptu bu yazdıklarım aslında.Böyle zorlu bi süreçte yinede şükür diyorum yaşadığım hayata beterin beteri var derler..Yorumun ve hatırlatman için teşekkürler.
YanıtlaSilKirliselpak,Herkesin yaşadığı hayat ödediği bedel farklı bizim payımıza da bu düştü ödüyoruz bakalım.Başetmeye çalışıyorum senin gibi,herkes gibi..Hoşbulduk bu hayatın kardeşliğine.sevgiler.